Wat is 'het spirituele pad' eigenlijk – en waarom zou je eraan beginnen?
Stel je even voor... als het leven een spel zou zijn, waar zou het dan om gaan? Om dingen verzamelen, winnen of overleven? Of zou het misschien zo'n spel zijn waarin je zelf je avontuur kiest, en waar het echt spannende zit in het ontdekken van een verborgen logica... eentje die alles anders laat voelen zodra je er ook maar een glimp van opvangt?
Als ik iemand die daar niet zo mee bezig is iets vertel over mijn spirituele ontdekkingen, krijg ik wel eens een vriendelijke maar glazige blik terug, en dan hoor ik iets als:
"Mijn leven is eigenlijk best wel goed. Ik zie niet echt waarom ik in dat hele 'spirituele pad' zou duiken."
Gelijk heb je! Niemand moet dieper in zichzelf duiken, de werkelijkheid in twijfel trekken of welk 'pad' dan ook bewandelen. Het is geen huiswerk of een voorwaarde om een goed mens te zijn, en je kunt een prachtig, betekenisvol leven leiden zonder er ooit iets mee te maken te hebben.
Maar... voor wie wél dat zachte 'iets' vanbinnen voelt (een stille kriebel om meer te begrijpen, het leven in je te voelen, achter het gordijn te kijken), is dat lastig te negeren. En voor iedereen die zich afvraagt (nieuwsgierig, of gewoon een beetje verbaasd) waarom sommige mensen hier zo mee bezig zijn, wil ik proberen het zo simpel mogelijk uit te leggen!
(Maak je geen zorgen, ik ga je niet overspoelen met Sanskriet of zeggen dat je monnik moet worden. Ik wil gewoon delen hoe dit voor mij aanvoelt ♡)
"De zin van het leven is gewoon leven. Het is zo eenvoudig, zo voor de hand liggend en zo duidelijk. En toch rent iedereen in grote paniek rond, alsof ze iets buiten zichzelf moeten bereiken."
—Alan Watts
Het begint met een eerste glimp
Je zwemt vrolijk rond, helemaal gelukkig als vis in de zee... tot je op een dag heel even boven water springt en de lucht voelt. En ineens besef je dat je je hele leven al in een enorme oceaan hebt gezwommen, en dat er daarachter misschien zelfs nog iets ligt.
Of je ziet een glimp van een kleur die niet in de regenboog zit zoals je die kent, een kleur vol leven, niet te beschrijven, en die je nooit meer vergeet.
Of je bent midden in een levendige droom en wordt heel even wakker ín de droom. Alles ziet er hetzelfde uit, maar niets vóélt meer helemaal hetzelfde.
Zo'n moment kan alles veranderen.
Het is niet zomaar een intellectueel 'aha'-moment; het is een weten dat je in je hele lijf voelt, en waar je niet meer omheen kan.
Je kunt de lucht niet meer 'ont-voelen'. Je kunt die kleur niet meer ont-zien, of ont-weten dat de droom een droom is.
Ineens voelt het dagelijkse leven een beetje als een toneelstuk: mooi, soms pijnlijk, maar deel van iets groters. En het gekke is: aan jezelf werken, je passie volgen, oude wonden helen, liefde delen met de mensen om je heen... het begint allemaal te voelen als het allerleukste spel ter wereld.
Zodra die deur op een kiertje staat, verschijnt er een pad. Niet omdat iemand zegt dat je het móet lopen, maar omdat... tja, wie kan het laten om nog een stukje verder te kijken, nu die deur toch openstaat? En zo gaat er langzaam van alles in je verschuiven, op manieren die je je vóór die eerste glimp nooit had kunnen voorstellen, en veel dieper dan je persoonlijkheid of je omstandigheden.
Hoe het is om dit pad te bewandelen
Het pad zelf is niet zozeer een rechte klim naar de top van een heilige berg. Het voelt meer als dwalen door een stil bos waar steeds weer zomaar nieuwe open plekken opduiken!
Sommigen noemen het 'je trilling (vibratie) verhogen' (ik weet het, het kan eerst wat zweverig klinken)... maar wat ik ermee bedoel is eenvoudig: langzaam aan begint het leven lichter en vriendelijker te voelen. Het is een beetje alsof je een instrument stemt: heel geleidelijk begint je hele wezen helderder en harmonieuzer te klinken.
Dingen die je vroeger uitputten worden minder belangrijk, en dingen die vroeger onmogelijk leken beginnen vanzelf te stromen.
Soms is het ook moeilijk. Er zijn stroevere periodes (wat mensen wel 'dark nights of the soul' noemen) waarin alles overweldigend voelt, alsof je oude zelf uit elkaar valt om plaats te maken voor iets nieuws.
Het kan voelen alsof er ineens heel veel op je afkomt. Veel deuren gaan open, nieuwe inzichten blijven maar binnenstromen. Op zulke momenten kunnen diepe rust en 'niets-tijd' het allerbelangrijkste zijn. Proberen alles met je hoofd op te lossen helpt bijna nooit; de echte verwerking lijkt vaak juist in overgave te gebeuren, als je alles wat er binnenkwam even de tijd geeft om te bezinken.
Maar zulke woelige tijden gaan wel weer voorbij, en wat er daarna overblijft is vaak rustiger vanbinnen. Ruimer.
Voor mij voelt het helemaal niet als vluchten voor het leven; het is eerder dat je er dieper in duikt en de magie opmerkt die er altijd al was ♡
Het Leven als Curriculum voor de Ziel
Gaandeweg kan de wereld gaan aanvoelen als een heerlijk spel waarin je steeds hoger en verder kan komen, alsof er een lesprogramma is dat speciaal voor jou in elkaar is gezet! Uitdagingen en momenten van intens geluk lijken precies te komen wanneer je ze nodig hebt, elk met een les erin, of met iets wat je vanbinnen een beetje ruimer maakt. Wat vroeger willekeurig leek, lijkt wel in een verborgen stroom te bewegen: de juiste mensen, lessen en kleine toevalligheden komen op je pad, vaak precies op tijd.
(Je hoeft het natuurlijk nooit zo te zien, het is helemaal prima om op een nuchtere manier naar het leven te kijken! Maar voor mij maakt deze blik alles gewoon zoveel leuker en lichter, en zo vol betekenis ♡)
Telkens weer doen waar je op dat moment ècht enthousiast van wordt, gaat steeds vanzelfsprekender. En dat trekt je steeds dieper het Nu in, met een warmte en openheid die zelfs vreemden op straat kan raken.
Met deze nieuwe blik wordt accepteren een stuk makkelijker; elk moment is al precies wat het is, en past altijd perfect bij wat jij nu kan leren of ervaren. En ineens kan het leven voelen als één eindeloos avontuur!
Waarom ik dit pad op ging
Voor mij kwam het niet uit het niets. Jarenlang droeg ik al dat stille gevoel met me mee dat er 'iets meer' was, en ondertussen was ik aan het mediteren en lezen, en ving ik af en toe in stilte een vluchtige glimp op. Toen psychedelica op mijn pad kwamen, was ik meteen gefascineerd: hiermee kon ik die werelden vanbinnen echt gaan verkennen! Na maanden zorgvuldig lezen en voorbereiden opende mijn eerste reis met de Paddestoel deuren waarvan ik niet wist dat ze bestonden: lagen van de werkelijkheid, delen van mezelf die ik voor het eerst echt ontmoette.
Ineens begreep ik waar al die "spirituele" mensen en boeken het over hadden, terwijl het eerst allemaal zo abstract en ver weg voelde!
En onder alle angst en maskers die ik had opgezet om me veilig te voelen, wachtte daar een speelse, liefdevolle, nieuwsgierige elf die eindelijk mocht komen dansen ♡
Sindsdien blijft dit pad zich stapje voor stapje voor me ontvouwen, zowel in ceremonies als in alledaagse momenten. Het voelt alsof ik een heel nieuw continent in mezelf ontdek, en ik vind het zó leuk om daar steeds dieper op verkenning te gaan.
Wat er gaandeweg verandert
Je hoeft niet in chakra's, trillingen of hogere dimensies te geloven voor wat hieronder staat. Ook zonder zulke ideeën zijn dit een paar verschuivingen die ik bij mezelf heb gemerkt, en die veel mensen op dit pad ook lijken te merken:
- Je hebt minder behoefte om door iedereen aardig gevonden te worden. Echt jezelf zijn voelt zoveel beter dan beleefd doen... en wie weet, misschien wordt de wereld wel vriendelijker als meer mensen zich durven te laten zien zoals ze zijn.
- Gewone momenten gaan sprankelen: een warme kop thee, gewoon het gevoel van ademhalen, een blad dat danst in de wind, een glimlach van een vreemde.
- Je neemt verantwoordelijkheid voor je eigen leven in plaats van de wereld de schuld te geven.
- Angst is er nog steeds wel eens, maar die bepaalt je leven niet meer.
- Je voelt je meer verbonden met de natuur, met mensen en met iets wat groter is.
- Gezonde, bewuste keuzes (in lichaam, geest en gewoontes) gaan vanzelf in plaats van geforceerd.
- Geluk hangt minder af van dingen en omstandigheden buiten je, en begint steeds meer vanbinnen op te borrelen.
- Sarcasme en negativiteit trekken je steeds minder. Vriendelijkheid en liefde stromen makkelijker.
- Je leeft meer in het moment zelf in plaats van het verleden te herkauwen of je zorgen te maken over de toekomst.
- Liefde is niet langer iets om na te jagen... het wordt iets wat altijd hier bij je is.
Problemen verdwijnen niet zomaar. Maar je kan ze tegemoet gaan vanuit een diepere, ruimere plek, met meer vertrouwen en hart, en vaak ook een stuk speelser.
Het leven wordt vaak rijker en voller hoe verder je gaat, al wordt het niet per se makkelijker: naarmate je groeit, groeien de uitdagingen vaak mee, alsof je in de hogere levels komt van het allergrootste spel dat er is!
Moet je eraan beginnen?
Nee hoor! ♡
Als jouw leven al rijk en vol aanvoelt, is dat prachtig, en ik hoop dat je er met volle teugen van geniet~!
Maar als er ook maar een klein stemmetje vanbinnen fluistert "Wacht... is er meer?"
Als je je aangetrokken voelt tot iets wat groter en vrijer is...
Dan is het misschien de moeite waard om eens naar dat stemmetje te luisteren.
Het wil je leven niet verpesten, het wil je alleen iets laten zien ♡
Je kunt klein beginnen: een beetje Eckhart Tolle lezen, naar Alan Watts luisteren tijdens een wandeling in de natuur, stil zitten en opmerken wat er onder je gedachten ligt. Of, als en wanneer het moment echt rijp voelt (en met zorgvuldige voorbereiding en aandacht), een liefdevolle innerlijke reis maken met de Paddestoel of een andere plantleraar, waarin die je kan laten zien wat het leven nog meer voor je in petto heeft.
Er is geen haast.
Het pad loopt niet weg; het ligt al die tijd al geduldig in je te wachten, tot wanneer/als jij er klaar voor bent.
Met onvoorwaardelijke liefde,
Jiri
P.S. Als dit iets van nieuwsgierigheid, warmte of zelfs maar een klein "hè..."-gevoel bij je oproept, dan hoor ik het heel graag. Je bent nooit alleen op dit rare en schitterende avontuur! ♡