De mensen rondom je reis
Een innerlijke reis maak je alleen, ook als er een gids vlak naast je zit: niemand anders kan mee naar waar jij naartoe gaat. En tegelijk vertrek je niet uit het niets, en kom je ook niet terug in het niets. Er is een partner die merkt dat je de laatste tijd wat stiller bent, een moeder die zich zorgen zou maken als ze het wist (of die zich juist zorgen maakt omdát ze het niet weet), een collega die vraagt wat je met Hemelvaart gaat doen, en vrienden die je de week erna gewoon weer zien.
Over die mensen gaat deze pagina 😊 Wie vertel je het, hoe vertel je het, en hoe kunnen ze erbij betrokken zijn op een manier die je draagt in plaats van zwaar op je drukt? Of je nu met een gids gaat, met een sitter of helemaal in je eentje: ik merk dat dit stukje voorbereiding veel minder aandacht krijgt dan de dosis en de playlist, terwijl het best een groot verschil kan maken! (Voor al het andere rondom de voorbereiding, van de weken ervoor tot de ochtend zelf, kan je terecht bij Voorbereiding op je Reis.)
(Als ik je gids ben, vind je hier en daar een klein briefje over hoe dit bij mij gaat~ 💕)
Voordat je het iemand vertelt
Hoeveel je erover vertelt, daar is geen goed of fout in. Sommige mensen vinden het heerlijk om hun plannen te delen met de mensen die dichtbij staan, om over hun intentie te praten en zich door hen gesteund te voelen. Anderen hebben er juist behoefte aan om even weg te stappen van ieders meningen en verwachtingen, en houden het helemaal voor zichzelf. Ik heb allebei gedaan, op verschillende momenten, en allebei hielpen me op hun eigen manier. 😌
Wat ik nog interessanter vind dan de keuze zelf, is wat er opkomt als je je voorstelt dat je het iemand vertelt. Probeer het maar eens even: zie voor je hoe je het vertelt aan je partner, je ouders, je beste vriend(in), je leidinggevende, één voor één. Voel je opwinding? Een knoop in je maag? Een stemmetje dat alvast zijn verdediging klaarlegt? Opluchting? Zulke reacties kunnen je veel vertellen over hoe je je verhoudt tot de mensen om je heen, en over hoeveel ruimte je jezelf geeft om door hen gezien te worden.
En dat is op zich al voorbereiding. Wat hier opkomt, is vaak ook precies wat er in de reis langskomt, dus het is fijn om er van tevoren alvast een beetje kennis mee te maken. Misschien is het zelfs iets om op te schrijven naast je intentie.
Nu je daar toch bent, is het ook de moeite waard om eerlijk naar jezelf te kijken: van wie komt dit idee nou echt? Doe je dit omdat iets in jou erom roept, of ook een beetje omdat een vriend(in) maar blijft zeggen dat het je leven gaat veranderen, of om iemand iets te bewijzen? Een reis die uit jezelf komt, loopt vaak heel anders dan een reis die je voor een ander maakt.
Niet iedereen gaat het snappen
Psychedelica worden veel meer geaccepteerd dan pakweg vijf jaar geleden, maar voor heel veel mensen zijn het nog steeds 'drugs', punt, met alle beelden die bij dat woord horen. Sommige mensen worden nieuwsgierig, sommigen willen er helemaal niets over horen, en sommigen gaan zich flink zorgen om je maken. Die zorgen komen meestal voort uit liefde, en vaak ook uit niet weten hoe zorgvuldig en bewust zo'n reis kan zijn: een rustige kamer, een heldere intentie, een nuchter iemand die je vertrouwt en die over je waakt. Dat is iets heel anders dan wat de meeste mensen voor zich zien.
En dan heb je nog de vrienden die de Paddestoel (of een ander psychedelicum) juist heel goed kennen, alleen van een totaal andere kant. Ze hebben paddo's genomen op een festival, op het strand of op een feestje, en hebben het geweldig gehad, dus ze maken zich totaal geen zorgen om je. Ze snappen alleen niet zo goed waarom je je reis zou willen doorbrengen op een matras met een oogmasker op. "Waarom zou je dat in een donkere kamer doen, ga gewoon mee naar Lowlands!" Of: "Zet Planet Earth op, dat is echt geweldig op paddo's!"
Zelf dans ik ook heel graag op festivals, en die dagen kunnen prachtig zijn (en op hun eigen manier ook betekenisvol!). Maar het is wel echt iets anders. Op een feest keren de paddo's je vooral naar buiten: naar de muziek, de mensen, de kleuren, de lol. Met een oogmasker op, in een stille kamer en met een intentie, is het meer alsof je je omdraait en naar binnen kijkt, en krijgt alles wat daar op je wacht de ruimte om naar boven te komen. Hetzelfde medicijn, alleen gaat het een heel andere kant op.
Dat kan verrassend lastig uit te leggen zijn, vooral aan iemand die alleen die eerste manier kent, en het komt misschien niet meteen aan. Je hoeft ze niet te overtuigen. Iets als "ik wil het deze keer gebruiken om naar binnen te kijken, voor mij is het iets heel anders" is vaak al genoeg. En sommigen worden later alsnog nieuwsgierig, soms nadat ze gemerkt hebben dat er iets in je verschoven is 😊
Kiezen wie je het vertelt is dus een beetje balanceren. Iets wat me is opgevallen: de mensen met wie je van tevoren praat, gaan op een bepaalde manier mee de reis in. Iemands bezorgde stem ("maar wat als je nooit meer terugkomt?") kan opduiken precies op het moment dat je probeert los te laten, en iemands rustige "wat mooi, ik ben benieuwd wat je gaat vinden" kan verrassend fijn zijn om aan terug te denken als het vreemd wordt. Dat betekent niet dat je iedereen moet ontwijken die het niet met je eens is! Maar het is wel heel waardevol om even stil te staan bij wiens stemmen je mee wil nemen die kamer in.
Wat mij zelf veel geholpen heeft, is weten wat ik nou precies van iemand vraag voordat ik het vertel. Wil je hun steun? Wil je gewoon dat ze het weten? Vraag je (stiekem) om hun toestemming, en heb je die nodig? Als je dat hardop zegt, wordt het voor hen ook makkelijker, bijvoorbeeld: "Ik vraag niet of je het ermee eens bent, ik zou het gewoon fijn vinden als je het weet, en als je me hierin kan vertrouwen."
En als iemand er meer van wil begrijpen, werkt een goed boek (of een documentaire) een stuk beter dan een discussie. Michael Pollans Verruim je geest raad ik meestal aan: het is toegankelijk en goed onderbouwd, en helemaal niet prekerig. (Meer vind je in mijn Bronnenlijst.)
Je partner
Als je partner ervoor openstaat, kan dit een hele mooie kans zijn om hem of haar erbij te betrekken. Jullie kunnen je er samen op voorbereiden, praten over je intentie, en misschien vindt je partner het leuk om te helpen de ruimte in te richten, de soep voor na afloop te maken, of degene te zijn die je aan het eind van de dag ophaalt.
Maar er is iets wat makkelijk over het hoofd wordt gezien: ook een lieve, steunende partner kan het eng vinden. Je gaat deze reis aan in de hoop dat er iets verschuift, of dat nu een kleine verandering is in hoe je naar dingen kijkt of een grote verandering in hoe je leeft. En partners zijn vaak elkaars vaste grond. Het idee dat die grond zou kunnen bewegen, zelfs ten goede, kan onrustig voelen. Ergens in hun achterhoofd zit misschien een stemmetje dat denkt: "wat als mijn lief straks terugkomt, alles opzegt en een strandtentje op Bali begint!?" 😆
Ik merk dat het helpt om die angst open te benoemen, in plaats van te hopen dat hij niet opkomt. Vertel wat je hoopt, waar je zelf een beetje bang voor bent, en waarom je dit überhaupt doet, zodat je partner de gaten niet zelf hoeft in te vullen (en mensen vullen gaten meestal in met de engste versie). Nodig je partner uit om te delen wat hem of haar bezighoudt, en luister gewoon, zonder het uit z'n of haar hoofd te hoeven praten. En maak duidelijk dat dit jouw reis is: je partner hoeft niets te doen of iets te worden. Er kan van alles verschuiven, en jij blijft gewoon jij.
Is je partner er echt fel op tegen, dan zou ik dat serieus nemen. Niet per se als een veto, maar als iets om vóór de reis bij stil te staan in plaats van erna. Een groot geheim of een onopgeloste ruzie die op de achtergrond doorzoemt, heeft de neiging om mee de kamer in te komen. Soms is het de moeite waard om nog even te wachten, en soms wordt juist heel duidelijk dat dit hoe dan ook jouw pad is. Alleen jij kan weten welke van de twee het is. ❤
En geef elkaar daarna tijd. Misschien kom je terug, teder en wijd open, vol dingen waar je nog geen woorden voor hebt, of gewoon moe en stil. Het helpt om je partner van tevoren te laten weten dat je die eerste avond misschien veel stilte wil, zodat die stilte voor hem of haar niet als afstand voelt. Een deel van wat je ziet kan ook over jullie relatie gaan. Juist met zulke inzichten zou ik even wachten voordat je er iets mee doet: over een paar weken zijn ze er nog steeds, en dan weet je veel beter wat ze echt voor jou betekenen.
(En denk je erover om samen op reis te gaan, dus dat jullie allebei het medicijn nemen? Dat is weer een heel ander verhaal: kijk dan verderop bij Samen op reis.)
Familie
Familie heeft hier een bijzondere plek, want reizen hebben de neiging om familieterrein op te dwalen: je jeugd, je ouders, de patronen die je aan de keukentafel hebt opgepikt zonder er ooit voor te kiezen... Soms zijn de mensen aan wie je overweegt het te vertellen precies de mensen die in je reis zullen opduiken.
Je bent je ouders (of wie dan ook) niet het hele verhaal verschuldigd, zeker niet als het vertellen vooral zorgen oplevert die jij dan vlak voor je reis weer moet sussen. Vertel je het wel, dan helpen concrete feiten veel meer dan grote woorden over bewustzijn: waar je bent, wie er bij je is, wat je gedaan hebt om je voor te bereiden, en dat je even laat weten wanneer je weer veilig thuis bent.
Eén ding wil ik hier met wat liefde neerleggen: na een reis kan het enorm dringend voelen om je moeder of vader te bellen over iets wat je gezien hebt. Om ze te vergeven, of eindelijk te zeggen wat je nooit gezegd hebt, of die vraag te stellen die je nooit durfde te stellen. Soms kan dat prachtig zijn. Maar vaak komen de woorden er groter, scherper of anders uit dan wat er vanbinnen echt klaar voor is. Ik heb gemerkt dat het heel waardevol is om er een paar dagen, of zelfs weken, overheen te laten gaan en het eerst te laten bezinken. Het loopt niet weg.
Heb je kinderen, dan zou ik opvang regelen voor de hele dag, en het liefst ook de nacht. Het is helemaal oké als je bereikbaar wil blijven voor ze, maar hoe minder je die dag 'aan' hoeft te staan als ouder, hoe meer je kan loslaten.
(Als we dit samen doen en je familie komt naar boven tijdens de voorbereiding, dan kunnen we daar in onze gesprekken, ervoor en erna, rustig de tijd voor nemen ♡)
Werk en de wat bredere kring
Bij collega's en mensen die je wat minder goed kent, kan delen gevoeliger liggen. Psychedelische reizen hebben de reputatie gekregen dat ze je leven veranderen, en mensen gaan dat misschien op je projecteren. Ze verwachten dan dat je terugkomt als een nieuw mens, met een nieuw carrièreplan of een nieuw wereldbeeld, en vragen je maandagochtend bij de koffieautomaat: "En? Is je leven veranderd?"
Diepe inzichten kunnen zeker uit een reis komen... Maar de effecten zijn vaak stiller, langzamer en persoonlijker dan de verhalen die mensen gehoord hebben, en ze ontvouwen zich eerder in de loop van weken en maanden dan in één groot moment. Als er veel mensen op je 'resultaten' zitten te wachten, kan dat een subtiele druk geven om je transformatie te laten zien, om alvast een goed verhaal klaar te hebben, terwijl het echte proces misschien veel teerder en rommeliger is en nog volop in beweging.
Ik zou je plannen daarom als iets intiems behandelen. Je bent niemand een verhaal verschuldigd, niet ervoor en niet erna. "Ik neem een paar dagen vrij om bij te tanken" begrijpt bijna iedereen prima, en daar hoef je niets aan toe te voegen. Het helpt om je agenda te blokken en een afwezigheidsmelding aan te zetten, zodat niemand je nodig heeft op de dag zelf of de dagen eromheen.
Woon je samen met huisgenoten, dan zijn die een beetje een geval apart: ze hoeven niet het hele verhaal te weten, maar wel dat je het huis (of in ieder geval je kamer) die dag graag voor jezelf hebt, en het liefst dat ze er dan niet zijn.
De mensen die over je waken
Iemand hebben die je steunt vóór, tijdens en na de reis kan een wereld van verschil maken, of dat nu een ervaren gids is, een vriend(in) die bij je zit, of iemand die je kunt bellen.
Bij het kiezen van die persoon heb ik meer aan één vraag dan aan welk lijstje met diploma's dan ook: zou ik me veilig voelen om op m'n allervreemdst te zijn bij deze persoon? Tijdens een reis huil je misschien, lach je om niks, maak je rare geluiden, zeg je dingen die nergens op slaan, of zeg je urenlang helemaal niets. Ik zou zoeken naar iemand die dat allemaal rustig kan laten gebeuren, zonder het te willen oplossen en zonder dat jij oké moet zijn voor hém of háár.
Een goede gids zorgt niet alleen op de dag zelf voor je. Die helpt je van tevoren om helder te krijgen wat je intentie is, en helpt je na de reis om je eigen manier te vinden om wat je gezien hebt mee te nemen in je dagelijks leven. In dat laatste deel gebeurt het meeste echte werk, en dat wordt makkelijk onderschat. Het medicijn laat je dingen zien; wat je daarna met die dingen doet is aan jou, en het is zo fijn om daar niet helemaal alleen in te staan.
(Ga je met mij op reis, dan hebben we van tevoren een gesprek over je intentie en alles eromheen, en praten we achteraf over je reis om te integreren wat je bent tegengekomen. En stuur me alsjeblieft de naam en het telefoonnummer van iemand die ik kan bereiken in geval van nood ♡)
Ga je in je eentje met de Paddestoel op reis, dan zou ik je aanraden om iemand die je vertrouwt binnen bereik te hebben. Het liefst iemand die nuchter is en in een andere kamer zit, die zich nergens mee bemoeit maar er wel is als je hem of haar nodig hebt, of anders in ieder geval iemand die weet waar en wanneer je gaat en die je kunt bellen. Waarschijnlijk heb je diegene niet nodig, maar alleen al weten dat er iemand is kan het een stuk makkelijker maken om los te laten.
En het is fijn om alvast na te denken over wie er 's avonds bij je is. Als je gids aan het eind van de dag weggaat, of als je de dag buiten de deur hebt doorgebracht, is het heerlijk als een vriend(in) of je partner je kan ophalen of je gezelschap kan houden, het liefst iemand die zelf ook ervaring heeft, of op z'n minst iemand die er rustig en ontspannen bij kan zijn. Je kunt diegene het briefje hieronder geven 💕
Voor wie je 's avonds gezelschap houdt
Wat fijn dat je er vandaag bent voor je vriend(in)! Na een reis kunnen mensen heel open zijn en een beetje kwetsbaar, dus wat het meeste helpt, is dat je zacht bent, niet oordeelt, goed luistert en je op je gemak voelt met stilte.
Lange stiltes zijn heel normaal. Meestal betekent het dat je vriend(in) nog steeds in en uit de ervaring drijft en misschien belangrijke inzichten heeft, dus je hoeft ze niet op te vullen. Je hoeft ook niet te vragen hoe het was: laat diegene naar je toe komen als die er klaar voor is, en als je gevraagd wordt om aantekeningen te maken van wat er gezegd wordt, doe dat dan.
Bied een lichte maaltijd aan met eenvoudig eten, en water of thee. Gebruikt je vriend(in) vaste medicatie, herinner diegene er dan aan om die in te nemen. Mensen dommelen na een reis vaak het grootste deel van de nacht in en uit de slaap. Wil diegene graag slapen maar lukt het ontspannen niet zo goed, dan kan wat kamillethee of warme melk helpen, al laten de meeste mensen de dag het liefst gewoon vanzelf eindigen met een normale nachtrust.
Klinkt iets wat je vriend(in) zegt vreemd of verwarrend, probeer dan rustig te blijven: meestal hoort dit bij het proces, en na een nachtje slapen ziet alles er vaak heel anders uit. Maak je je echt ernstig zorgen, bel dan de gids als die er is, en bel in een echte noodsituatie 112 (of het alarmnummer van het land waar je bent).
Samen op reis
Tot nu toe ging deze pagina over één persoon die op reis gaat, en de mensen om die persoon heen. Maar sommige mensen zouden het prachtig vinden om samen te gaan: met hun partner, of met een goede vriend(in), allebei het medicijn op dezelfde dag, in dezelfde kamer.
Dat is echt iets heel anders dan een 1-op-1-reis, en ik denk dat het goed is om er wat over te weten voordat je besluit. Mocht je hier interesse in hebben, klap dan het stuk hieronder open:
Het achteraf delen
De eerste paar keer dat je het verhaal van je reis vertelt, merk je misschien dat de woorden het kleiner maken. Iets wat enorm en woordloos was, wordt ineens "en toen zag ik wat kleuren en moest ik huilen om mijn oma". En sommige mensen reageren met hun eigen interpretatie, een grapje, een waarschuwing, of "dus eigenlijk was het gewoon een hallucinatie?"
Daarom ben ik graag een beetje voorzichtig met wie ik het als eerste vertel. Het liefst is dat iemand die gewoon kan luisteren, zonder het aan je terug te gaan uitleggen of iets op te lossen. En het voor jezelf opschrijven voordat je het aan wie dan ook vertelt kan ook enorm helpen: zo vind je eerst je eigen woorden ervoor, voordat de woorden van anderen erop landen.
Misschien merk je ook dat je verschillende mensen verschillende versies vertelt, de een wat uitgebreider, de ander heel kort. Dat is helemaal prima, en echt niet oneerlijk: niet alles wil met iedereen gedeeld worden, en sommige dingen blijven graag nog even onder de grond, zoals een zaadje, voordat ze klaar zijn om in het licht bekeken te worden. Ik zou zelfs zeggen dat de subtiele manieren waarop je onder de oppervlakte verschuift belangrijker zijn dan welk verhaal je er ook over zou kunnen vertellen. ✨️🦋✨️
En sommige mensen zullen merken dat er iets in je veranderd is, terwijl anderen helemaal niets doorhebben. Allebei oké! Wat er gebeurd is, is hoe dan ook echt ❤
Een paar vragen om mee te nemen
Wil je dit meenemen in je voorbereiding, dan zijn dit wat vragen waar je in de weken voor je reis over kunt journallen:
- Als ik me voorstel dat ik het vertel aan de mensen die dichtbij me staan, wie komt er dan als eerste in me op, en wat voel ik?
- Wie wil ik echt dat het weet, en wat hoop ik van diegene?
- Wiens zorgen of mening ben ik bang om mee de kamer in te nemen?
- Is er iets onuitgesprokens of onopgelosts met iemand waar ik vóór de reis nog naar wil kijken?
- Wie is er voor me op de dag zelf, 's avonds, en in de weken erna?
- Met wie wil ik mijn ervaring als eerste delen, en wie kan nog even wachten?
Als we dit samen doen, zijn dit dingen die we samen kunnen verkennen tijdens de voorbereiding. En bereid je je in je eentje voor, begin dan misschien gewoon met die eerste vraag en kijk wie er opduikt 💕